Weblog Zomer 2016 - 22-09-2016 09:00

Polen, een verhaal op zich. In eerste instantie wist ik niet waar ik heen zou gaan. Dankzij mijn goede vriend Sebastian kwam ik op Polen uit. Zijn roots liggen daar en hij wist mij dan ook aardig te overtuigen. Maar ach, je kent de verhalen over de Polen ook wel…

Bij de landing op Krakáu airport begon de keuze al zwaar. Óf de bus voor 1 euro óf de trein die dubbel zo snel gaat en dubbel zoveel kost. Het werd uiteindelijk de ‘dure’ treinreis. Met een grote glimlach kwam ik dan ook in mijn hotel aan: ‘het kost echt geen drol!’

De ochtend erop ontbeet ik bij Jama Michalika. Het oude cafe/restaurant is erg populair aangezien tijdens de tweede wereldoorlog dit de stamkroeg van de Duitsers was. Hierdoor is dit plekje in tact gebleven. Ik kreeg een moddervette omelet met ham erin en een bakje thee, welke beide goed te doen waren.

Vervolgens ging mijn dagtocht door over de grote oude markt (vol toeristen) richting Zamek Królewski na Wawelu, makkelijker gezegd een kasteel. Ik werd aangesproken door een Poolse meid en jongen. Ik werd hartelijk uitgenodigd om naar hun club te gaan. Een schuin oogje (en twee keer nee gezegd te hebben) op de flyer zegt mij genoeg. Het was een stripclub.

Voor het kasteel staat een draak. Deze spuwt eens in de paar minuten daadwerkelijk vuur. Het kasteel zelf heeft een mooie expositie en is tevens een mooie plek voor trouwfotografie. Ik heb immers drie gelukkige stellen gezien deze dag.

‘s Avonds ‘moest’ ik gaan eten bij Gospoda Koko. Een kip restaurant waarbij je voor nog geen vier euro een bord friet met kip, salade (die na mijn mening minder was) en soep krijgt. Je betaalt bij het bestellen en heb je het op stap je eigenlijk ook meteen weer op. Klonk goed! Na mijn bestelling wachtte ik, en wachtte ik, en wachtte ik. Helaas niets te zien. Het bleek dat mijn bestelling verdwenen was. Gelukkig had ik het bonnetje nog.

Auschwitz

Een 75 kilometer van Krakau verwijderd zit concentratiekamp Auschwitz. Hoewel er een hoop kapot gemaakt is, staan er ook nog vrij veel gebouwen. De meeste zijn op slot. De gebouwen die wel open zijn zijn erg indrukwekkend. Zo zie je onder andere slaapzalen met houten planken en de sanitaire ruimtes. Achteraan het grote veld staat een gebouw die aan de buitenkant compleet gerenoveerd (nieuw) lijkt. Binnen zie je het gehele aankomstproces: kleren uit, haar er af, onder kokend heet/ijskoud water douchen, uren wachten op een handdoek en kleren, etcetera. Erg indrukwekkend! 

Het museum Auschwitz, waar ook het welbekende ‘Arbeit Macht Frei’ bord staat, laat je in een groot dorp rondzwerven. Helaas was mijn individuele tour al snel teleurstellend. Grote groepen (van zo’n 35 man) gaan als een grote zwerm door het gebouw heen. Ik ben langs enkele exposities  gelopen waarde tours niet langs komt. Hierdoor werd het even rustig. Totdat de volgende groep fotograferende Aziaten mij passeren. Verder had ik grote frustratie toen een Europees koppel het leuk vond om op de fusieerplaats een selfie te maken, maar dat kan aan mij liggen natuurlijk..

Zoutmijn

De andere kant van Krakáu zit de oudste zoutmijn van de wereld. Ik nam een tour onder de grond en kwam de meest prachtige plaatsen tegen. De gids wist een hoop te vertellen over de geschiedenis. Wel moesten er een paar trappen gelopen worden. Een paar? Zeg maar een hele hoop. Exacte aantallen heb ik niet, maar we eindigde 1300 meter onder de grond. Zegt dat genoeg? Nadat ik de reguliere tour gedaan had was he eveneens nog mogelijk om een extra rondleiding door het museum te krijgen. Dit klonk erg leuk en daarom was dit ook mijn plan. Toch moest ik een tijd wachten eerdat ik het museum (eveneens met een gids) in mocht. Helaas kwam ik terecht in een Poolse groep. Mijn Pools is nihil, dus het werd een leuk verhaal. Gelukkig is er genoeg te zien, en zolang je bij de gids blijft is het altijd goed natuurlijk.

‘s avonds wou ik graag bij restaurant ‘Pino’ eten, maar helaas was deze al vol. Daarom belandde ik bij ‘Pasta Bar’. Hier at ik een heerlijke pizza met zalm. De rekening was bijna drie keer zo duur als de kip, maar het smaakte echt overheerlijk. Dit blijkt voor Poolse begrippen al duur geweest te zijn!

Laat een reactie achter!