Weblog Zomer 2016 - 26-09-2016 10:00

De vlucht van Warschau naar Boedapest was anders dan wat ik gewend was. Dit keer had ik een vliegtuig met propeller aandrijving. Ik zat onder de vleugel en kon dan ook ‘genieten’ van de herrie die deze propellers maken. Het was trouwens niet alleen de vlucht die spannend was, ook de busrit naar het centrum had enorm veel turbulentie.


Eenmaal in Budapest aangekomen viel mij de oude metrostations en metro’s zelf op. Net als Warschau is Boedapest een zeer oude stad. Ik haalde al snel mijn hart op in de straten van deze stad. Ik liep spontaan een kerkachtige gebouw binnen wat een museum bleek te zijn. De scan die ik in het museum deed bracht mij tot de conclusie dat blauw uit eind achttiende eeuw écht mijn kleur is. Of dat echt zo is laat ik maar in het midden. 

Ik vervolgde mijn wandeling welke eigenlijk groter was dan gedacht. Na een stop aan het restaurant die ik van Tripadvisor geplukt had liep ik onder genot van de zonsondergang langs de boulevard weer terug.
De volgende dag beklom ik de Szent István Basiliek. Vanaf hier heb je een mooi panorama zicht over de stad. Wel moet je er een hoop traptreden voor over hebben. Hoewel de gesloten treden mij goed af gingen, had ik meer moeite met de open treden. Maar hé, ‘voetje.. voetje..’ 😉

Na een bakje koffie bij California Coffee Company vervolgde ik mijn reis naar een fotografiemuseum. De zwart wit foto’s konden mij helaas niet al te veel inspireren. Een stukje verder in de stad zit het Városliget stadspark. Allereerst stootte ik mij tegen een mooi kasteel. Net op het moment dat ik dacht (ja, dat moet je nooit doen) dat nog niemand mij vroeg een foto te maken gebeurde het. Twee keer door dezelfde persoon. Hoewel ik hem vertelde dat hij de verkeerde positie (zon/schaduw) innam, wou hij het niet van mij accepteren. Een kwartier later stond hij nog op dezelfde plek mensen lastig te vallen.

Het park was erg groot. Al snel zag ik dat mijn niet-favoriete huisdier hier royaal rond liep. Aan de ene kant was ik op zoek naar waar ik het best het park kon verlaten, aan de andere kant was ik erg aangetrokken door de mooie verlaten gebouwen in het park. Ook moest er ergens een interessant beeld staan, maar deze heb ik niet meer gevonden.
Het parlementsgebouw stond ook nog op mijn ‘to see’ lijstje. De tour kon je online boeken, óf in geval er nog plek is, op locatie. Ik zag dat de tour van vrijdag gecanceld was en had alleen de kans donderdags te gaan. Drie kwartier voordat ik bij het parlementsgebouw arriveerde waren er nog genoeg tickets te krijgen. Bij aankomst waren deze allemaal al vergeven. Toen ik voor een Duitse tour wou gaan vroeg de verkoopster voor hoeveel personen ik kaartjes zocht. Ze had namelijk nog één plekje in het Engels beschikbaar. Wat een geluk!

Na de security check met metaaldetector poortjes moesten we weer een hoop trappen op. Ik kijk mijn ogen al uit naar het mooie gebouw. Zo zag ik onder andere de vergaderzaal, welkomsthal voor de pers en hét kroonjuweel. Bij de kroon zelf mochten absoluut geen foto’s gemaakt worden. Een wachter kwam zelfs nog tegen mij zeggen dat ik een flinke afstand moest nemen. Dit vond ik in eerste instantie flinke onzin. Bij nader inzien stond ik midden in het pad van de wisseling van de wacht, die enkele minuten later plaats vond. Een heel ritueel en leuk om eens meegemaakt te hebben.
Het Vissersbastion was volgens velen ook een hoogtepunt. Je zou alles gratis kunnen bezichtigen, tenzij je het panorama punt wil bereiken. Achteraf gezien blijkt dit een grote tegenvaller. Alles staat in de stijgers en je moet goed oppassen geen selfiestick tegen je hoofd aan gezwaaid te krijgen. De kerk die erbij staat moet ook entree voor betaald worden. Het uitzicht over de stad is dan wel weer mooi.

Op de laatste avond bezocht ik Les Miserables in het Hongaars. Ik lachte mij al suf bij de prijs, nog geen twintig euro. De musical zelf was ook niet veel meer waard. Nee, de musical kan niet tippen aan West End. Jean Valjean en Javert halen beiden hun noten niet. Ook de rest van de vast volgt matig. Wel een pluspunt was het decor. Deze was erg 2016 met led schermen, projecties en scenes die lijken alsof je in een filmset zit.

Al om al was Boedapest een mooie ervaring en ik ben benieuwd wat mij op de volgende stop staat te wachten: Wenen!

Laat een reactie achter!